Well a teacher of mine once told me
That life was just a list of disappoints and defeats
And you could only do your best,
And I said “That’s a fucking cop-out, you’re just washed up and your tired,
and when I get to your age I won’t be such a coward”
But these day I sit at home, known to shout at my TV
And Punk Rock didn’t live up to what I hoped that it could be
And all the things that I believed with all my heart when I was young
Are just coasters for beers and clean surfaces for drugs
And I packed all my pamphlets with my bibles at the back of the shelf

คุณครูของฉันเคยบอก
ว่าชีวิตนั้นก็เป็นแค่รายการเรื่องน่าผิดหวังและการถูกย่ำยีเท่านั้นแหละ
และเราก็ได้แต่ทำให้เต็มที่
และฉันก็บอกว่า “นั่นก็แค่ข้ออ้างเท่านั้นแหละ ครูก็แค่แก่ และเหนื่อยแล้ว
และถ้าผมอายุเท่าครูนะ ผมจะไม่ขี้ขลาดแบบครูหรอก”
แต่พอถึงวันนี้จริงๆ ฉันก็ตั้งอยู่ที่บ้าน ตะโกนใส่ทีวี
และเพลงพังค์ร็อคก็อยู่ไม่ยืนอย่างที่มันน่าจะเป็น
ทุกๆสิ่งที่ฉันเคยเชื่อหมดใจในตอนฉันยังเด็ก
ก็กลายเป็นแค่ถาดรองเบียร์ และพื้นที่ว่างๆสำหรับยาเสพติด
ฉันเก็บแผ่นม้วนกัญชาไว้กับไบเบิ้ลที่หลังชั้นวางนั่น

Well it was bad enough the feeling, and the first time it hit
When you realised your parents had let the world all go to shit
And that the values and ideals for which many had fought and died
Had been killed off in the committees and left to die by the wayside
But it was worse when we turned to the kids on the left
And got let down again by some poor excuse for protest
Yeah by idiot fucking hippies in 50 different factions
Who are locked inside some kind of 60’s battle re-enactment
And I hung-up my banner in disgust and I head for the door

และความรู้สึกมันก็แย่สุดๆเลย เมื่อได้รู้สึกแบบนั้นครั้งแรก
เมื่อเราได้รู้ว่าคนรุ่นก่อนๆนั้นปล่อยให้โลกนี้กลายเป็นขยะไป
และคุณค่า และอุดมคติที่ใครหลายๆคนยอมต่อสู้และเสียเลือดเนื้อเพื่อให้ไ้มันมา
กลับถูกทำลายไปด้วยการประชุมสภา และทิ้งไปข้างทาง
แต่มันกลับแย่กว่าเมื่อหันไปมองดูเด็กรุ่นใหม่ที่สนใจการเมืองในด้านความเท่าเทียมกัน
และพวกเขาก็ต้องผิดหวังอีกครั้งจากข้ออ้างแย่ๆที่มีคนมาประท้วง
จากไอพวกฮิปปี้โง่ๆจากกลุ่มต่างๆกันร่วม 50 กลุ่ม
พวกที่ขังตัวเองไว้กับยุค 1960 ยังไงยังงั้น
และฉันก็แขวนป้ายของฉันไปด้วยความรังเกียจ และฉันก็มุ่งไปที่ประตู

Oh but once we were young, and we were crass enough to care
But I guess you live and learn, we won’t make that mistake again, no
Oh but surely just for one day, we could fight and we could win
And if only for a little while, we could insist on the impossible

แต่ครั้งหนึ่งที่เรายังเยาว์วัย และเราก็งี่เง่าพอที่จะแคร์อะไรๆ 
แต่ฉันคิดว่าเราคงต้องใช้ชีวิตและเรียนรู้เอาแหละนะ ว่าเราจะไม่ทำความผิดพลาดแบบเดิมๆอีก
แต่สักวันหนึ่ง แน่นอนล่ะ เราจะต้องต่อสู้ แล้วก็จะชนะ
หากเพียงแค่ชั่วครู่ เราจะดันทุรังกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อีกสักหน่อยละกัน

Well we’ve been a good few hours drinking
So I’m going to say what everyone’s thinking
If we’re stuck on this ship and it’s sinking
Then we might as well have a parade
Cos if it’s still going to hurt in the morning
And a better plan’s set to get forming
Then where’s the harm spending an evening
In manning the old barricades, so come on old friends to the streets
Let’s be 1905 but not 1917, let’s be heroes,
Let’s be martyrs, let’s be radical thinkers
Who never have to test drive the least of their dreams
Let’s divide up the world into the damned and safe
And then ride to the valleys like the old life brigade
And straighten our backs and we won’t be afraid
And they’ll celebrate our deaths with a national parade

เรามีเวลาดีๆที่ได้มาดื่มด้วยกันอยู่ไม่กี่ชั่วโมง
ฉันจะพูดว่าใครคิดอะไรอยู่บ้างนะ
หากเราติดอยู่บนเรือลำนี้ และมันกำลังจม
งั้นเราก็จะจัดพาเหรดกัน
เพราะหากมันจะยังคงรู้สึกเจ็บปวดในตอนเช้า
และกำลังจะมีแผนที่ดีกว่านี้ถูกสร้างขึ้น
งั้นไอการมาใช้เวลาตอนเย็นๆแบบนี้มันจะเสียหายอะไรล่ะ
ในการตั้งกำแพงเก่าๆนี้ มาสิเพื่อนๆ ไปบนถนนกัน
มาอยู่ในยุค 1905 กัน ไม่ใช่ 1917 นะ มาเป็นฮีโร่กัน
มาเป็นผู้เสียสละ มาเป็นนักคิดหัวรุนแรงกัน
คนที่ไม่เคยได้ลองความฝัน
มาแบ่งโลกเป็นฝั่งที่ถูกสาป และฝั่งที่ปลอดภัยกัน
และก็ซิ่งรถกันไปตามหุบเขา เหมือนกองกำลังพลในสมัยก่อน
และยืดหลังนอนไป ไม่ต้องกลัวอะไร
แล้วมาฉลองความตายของเราด้วยพาเหรดระดับชาติ

So come on let’s be young, let’s be crass enough to care
Let’s refuse to live and learn, let’s make all our mistakes again yes
And then darling, just for one day, we can fight and we can win
And if only for a little while, we could insist on the impossible
Leave the mourning the to the morning
Yeah pain can be killed
With aspirin tablets and vitamin pills
But memories of hope, and glorious defeat
Are a little bit harder to beat

มาเถอะ มาทำตัวเป็นเด็กกัน มาทำตัวงี่เง่าพอที่จะแคร์อะไรบนโลกนี้
ปฏิเสธที่จะใช้ชีวิตและเรียนรู้ มาทำความผิดพลาดแบบเดิมๆอีกครั้ง
ที่รัก แค่สักวันหนึ่ง เราจะสู้ และเราจะชนะ
หากเพียงแค่ชั่วครู่ เราจะดันทุรังกับสิ่งที่เป็นไปไม่ได้อีกสักหน่อยละกัน
ปล่อยให้ความโศกเศร้าไปอยู่ในเช้าวันรุ่งขึ้นละกัน
ความเจ็บปวดมันหายไปได้
ด้วยแอสไพรินและวิตามินนะ
แต่ความทรงจำแห่งความหวัง การพ่ายแพ้อันยิ่งใหญ่
นั้นทำลายยากกว่านะ